Faktura powyżej 15 000 a koszt podatkowy

wpis w: Biznes | 0

Pomimo iż przepisy dotyczące sankcji podatkowych w postaci wyłączenia wydatku z kosztów podatkowych w zakresie płatności za faktury powyżej 15.000 złotych obowiązują już od dłuższego czasu nadal część przedsiębiorców zapomina o nałożonych przez ustawodawcę obowiązkach. Sankcja grozi nie tylko za naruszenie obowiązku uregulowania należności za pośrednictwem rachunku płatniczego, ale może ona zostać zastosowana również za zapłatę z pominięciem obligatoryjnego mechanizmu podzielonej płatności czy zapłatę przelewem na rachunek kontrahenta niefigurujący na białej liście.

Na co należy zwrócić uwagę, aby uchronić się przed negatywnymi konsekwencjami?

 

 

1. Płatności gotówką wyłącznie do 15.000 złotych

Jak wynika z Art. 19 ustawy Prawo przedsiębiorców dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy spełnione są łącznie oba warunki:

  • stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

  • jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 zł.

 

Jeżeli przedsiębiorca rozlicza transakcje w walutach obcych to przeliczyć je należy na złote według kursu średniego walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Zatem spełnić trzeba łącznie wskazane wyżej dwa warunki, aby powstał obowiązek dokonywania lub przyjmowania płatności poprzez rachunek bankowy.

 

Jak wynika z Art. 22p ust. 1 pkt 1 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i analogicznie Art. 15d ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przedsiębiorcy, którzy pomimo obostrzeń dokonają zakupu na kwotę wyższą niż 15 tys. zł i opłacą go gotówką nie będą mogli uznać tego zakupu za koszt uzyskania przychodu.

 

Należy tutaj zaznaczyć, że od stycznia 2023 limit płatności gotówkowych zostanie obniżony do 8.000 złotych.



2. Płatność na rachunek bankowy spoza białej listy

Biała lista podatników VAT to wykaz prowadzony przez szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który umożliwia przedsiębiorcom możliwość weryfikacji swoich kontrahentów w zakresie:

  • statusu podmiotu, czyli czy dana firma jest czynnym podatnikiem VAT,

  • numeru rachunku bankowego, na który powinna zostać zrealizowana płatność za zakupiony towar czy usługę.

     

Na białej liście można znaleźć numery firmowych rachunków bankowych poszczególnych podmiotów gospodarczych (tzw. rachunki rozliczeniowe). Są to konta podane w zgłoszeniu identyfikacyjnym/aktualizacyjnym NIP-8 lub CEIDG-1. W wykazie nie są publikowane prywatne rachunki bankowe (ROR).

 

 

Jak wynika z Art. 22p ust. 1 pkt 2 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i analogicznie Art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przedsiębiorcy, którzy pomimo obostrzeń dokonają zakupu na kwotę wyższą niż 15 tys. zł i opłacą go przelewem na rachunek bankowy spoza białej listy podatników VAT nie będą mogli uznać tego zakupu za koszt uzyskania przychodu. Nie ma tutaj znaczenia liczba zleconych przelewów, decydująca jest ogólna wartość należności wynikająca z umowy lub z faktury dokumentującej transakcję.

 

Dodatkowo przedsiębiorca, który dokonał zapłaty za transakcję przekraczającą 15 000 zł na rachunek spoza białej listy podatników VAT, ponosi ryzyko odpowiedzialności solidarnej ze swoim kontrahentem za jego zaległości podatkowe, jeżeli nie zapłaci on należnego podatku VAT od transakcji. Odpowiedzialność solidarna odnosi się do kwoty VAT związanej z konkretną transakcją opłaconą na rachunek bankowy niewidniejący w wykazie.


Aby zabezpieczyć się w tym przypadku przed negatywnymi konsekwencjami przedsiębiorca musi do 7 dni od wykonania przelewu na niewłaściwy numer rachunku bankowego poinformować o tym naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla sprzedawcy, czyli złożyć stosowne zawiadomienie na druku ZAW-NR.

 

3. Płatność bez MPP (split payment)

Mechanizm podzielonej płatności tzw. MPP, czyli split payment, polega na tym, że płatność za towar lub usługę jest realizowana przez nabywcę specjalnym przelewem i nie trafia w całości na rachunek odbiorcy, ale zostaje rozdzielona na kwotę netto i podatek VAT. Kwota netto trafia na rachunek sprzedawcy, a kwota podatku VAT – na jego rachunek VAT.

Rachunek VAT jest tworzony przez bank automatycznie, jako dodatkowe konto, do każdego rachunku założonego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

 

Mechanizm podzielonej płatności mogą stosować jedynie podatnicy VAT opłacający transakcje w walucie krajowej. Dany mechanizm można zastosować dobrowolnie, ale istnieją przypadki kiedy jest obowiązkowy i niedotrzymanie danego obowiązku obwarunkowane jest sankcjami podatkowymi.

Obowiązek stosowania mechanizmu podzielonej płatności mają podatnicy VAT, którzy:

 

Jak wynika z Art. 22p ust. 1 pkt 3 Ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i analogicznie Art. 15d ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przedsiębiorcy, którzy pomimo obostrzeń dokonają zakupu na kwotę wyższą niż 15 tys. zł i opłacą go przelewem bez zastosowania MPP nie będą mogli uznać tego zakupu za koszt uzyskania przychodu.

 

Ponadto jeżeli przedsiębiorca pomimo obowiązku zastosowania MPP dokona płatności zwykłym przelewem, urząd skarbowy ustali dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 30% kwoty podatku VAT przypadającej na towaru lub usługi objęte MPP. Prowadzący jednoosobową działalność gospodarczą, poniosą za te wykroczenie odpowiedzialność przewidzianą w kodeksie karnym skarbowym i mogą otrzymać grzywnę w wysokości do 720 stawek dziennych. Danych sankcji, ale tylko w zakresie odpowiedzialności VAT można uniknąć jeśli sprzedający prawidłowo rozliczy podatek VAT przypadający na tą sprzedaż. Jeśli chodzi o sankcje podatkowe i ujęcie wydatku w kosztach podatkowych to niestety nie można się przed nimi uchronić jeśli nie zostanie zastosowany mechanizm MPP.